...
ne olduğunu anlamamın rüzgarlı bir güne isabeti hiçte tesadüf değil. o cümlenin defalarca tekrarı zehir gibi bedenime yayıldığında.  kimi zaman, zamanı yanlış seçtiğime ne kadar eminim.

öyle tırı vırı şeyler gibi görünse de ya kitap okurken ya da müzik dinlerken adımlarımı attım ben. ve ben hep kendime isyanımdan kaybettim...

neyse, her neyse işte.
bunları bilmek mutlak bir kazanç. yetiyor bana. çünkü yolun sonunu değil, o yolda yürümek için düşündüm ben.