Kendine bölünme

Yazarken hisler ikiye bölündü bir anda. Eşitsiz bir biçimde.
Bu eşitsiz bölünmenin bir kısmı nedenli olanlar, yani bağımlı. Diğer kısmı ise bağımsız. Bazen hislerin bağlı olduğu şeyler vardır. Bazen de neden olmaksızın, bir şeye bağlanmaksızın içine bulunuverdiklerimiz. Bulunuverdiklerimiz, aniden bir oluş olabilir. Ya da kendini hissettiren bir hava olayı gibi. Öncesinde kendinden haberdar eden.

Bu bölünebilir hisler, kişinin beden- zihin bütünlüğünde tüme kavuşurlar.
Önemli olan da kavuşabilmeleri.
His ne de acayip şey. Akıl ile birleşip anlamı yaratırlar. His değişirse, anlam değişir. Ama her akıl değişikliği anlama etki etmeye bilir. Ve buna kişinin kendi karar verir. Önemlisi de, özsaygıya erişmiş olma hali. Bu hal özkarara yakın mesafe de ilerlemeyi mümkünleştirir.

Benim neticem,
emin olmaktan yana olmasa da, bölünebilen biçimi görebilirken, bütünlük içinde anlayabilmek.