aniden ve nedensiz

söylenebilen şeylerin bittiği anlar. ellerini kollarını nereye koyacağını bulamadığımız anlar gibi.  bazen farklıdır, bazen aynı belki. 

kendisiyle yüzleşebilir insan. başkasına bunu yap derken, kendisi için ne kadar zor olduğunu unutuverir. bakamazsın ne ona ne kendine. yaşanan bir düğüm gibi olabilir, belki başka bir tanımı da vardır.

bazen diyorum,
onu, o yaşamasaydı. kendisiyle baş edebiliyor da insan. başkasının baş etmesine dayanamıyor. adı çaresizlik gibi aslında ne yapacağını bilemiyor. cam kesiği acıtır ki. dikilse de dikilmese de ama işte bir süre...

telefonlar çalmaz bazen, üzülür insan. çünkü hep iyiye umutlanır. iyiliğiyle mutlanır insan.
işte bazen de çalarken telefonlar, kalp atışının bir anlığına hızlandığı korkuyla sızı arasında bir şey hissettirir...  
endişeler eşliğinde beklemek en zoru. kıyamamak bunun adı.