insanlık en büyük derdimiz olmuştu. öyle çok hikayeler vardı ki...
kimimizin bunu dert edinmeye vakti bile yoktu. 
zaman hırsızları etrafımızı sarmıştı. 
ve
çoğumuz belki farkında dile değildik.
çünkü görünmez bir şeyler içerisine hapsolmuş insanlar yaratılmıştı yavaş yavaş, usulca.
bir zehrin kana yavaşça karışması gibi karışmışlardı aramıza.
camdan duvarlar olmuştu adeta insanlar arasında.
samimiyetsiz
mesafeli
korkak ve güvensizlik dopdoluydu.

işte bunların pek çoğunu değiştiren şeyler oldu. 
ama 
bazıları hala farkında değillerdi.
birileri onların başının hiç okşanmadığını söyledi.

ne fark eder ki
insanın tanımında vicdan vardı.