kafamı ellerimin arasına alıp dalıyorum
ama
kafam yok.
ellerim titriyor.
yürek çarpıntılarım oluyor.
bakıyorum, vicdan yok.
eser yok.

hayatımızda tarif edemeyeceğimiz şeyler yaşatılabilirmiş. aklım yok.
ince bir ipte yürümeye benziyor zaman, bilemediklerimden- fark edemediklerimden sızlıyorum.
nerden baksam çirkin, nerden baksam parça parça. onarılamaz bir yara. kendimi teselli bile edemiyorum.

o, ben ve diğerleri...
o, camdan bir parça. o kesmiyor da. parçalıyorum kendimi onunla.
yüzümü ellerimin arasına alıp... düşünemiyorum. yok.
onu gördükçe dayanamıyorum.

bir diğeri yanmış gibi bir his. anlatamıyorum.
diğeri vicdan çıkartıyor, boku atmak hesabında.

payın düşmesi gereken yerin o olmadığından eminim. ne garip insanlar. ne garip tüm bu olanlar.

çoktan ayrılmalıydık vicdanımla.