yaprak

bazen,
kendimi dalda salınan bir yaprak gibi hissediyorum. yeşilden sarıya dönmek üzere bir yaprak. belki kırılgan, belki durgun, kısmen solgun ve hala dalına bağlı.

bazen,
içim bir yaprak gibi oluyor. içim: kaburgamın içi ve karın boşluğum. bir yaprak gibi titriyor. bazı şeyler içimi bir yaprak gibi titretiyor.

yaprakların kendilerince, müdahalesiz düşüşlerini izlemeyi seviyorum.
izlediğim tüm düşen yapraklar, bana
kendimce, kendi akışımda yapamadıklarımın hüznünü anımsatıyor.
izlediğim tüm düşen yapraklar, bana
kendimce, kendi akışımda yaptıklarımın iyileştirici olduğunu anımsatıyor.

tutunma

kağıt kağıda ataşla,
çamaşır ipe mandalla,
kumaş kumaşa iple
insan geleceğe umutla
insan insana tutunur bağlarla.

göremediğimiz, dokunamadığımız ancak
dolayısıyla anlayabildiğimiz o şeyler: bağ.

ağaç kokan sokakların,
deniz kokan memleketlerin,
kuş sesleriyle büyüyen ağaçların,
sarıldıkça güçlendiğim insanların,
dokundukça büyüdüğüm hayvanların hatrına yaşamıma tutunuyorum.

yaşamımdakileri tutuyorum, aklımın, kalbimin, hikayelerimin kısımlarında. onları çok seviyorum.