zaman güzel

zaman kalbiye, zaman şimdi
kalbimde habire uzayan bir minare.

-
pembe şarapta,
didem madak her zaman,
yağmur her yerde güzel.

bazı şeyler düşte,
anlar gülüşte,
sevgi yaşanırken,
şiir her zaman güzel.

umut, beklenti ile arasındaki farkla,
kitaplar her zaman,
acı, onunla yaşamayı öğrendiğinde güzel.

anlar sarılmayla sonsuzlaştırıldığında,
olaylar duygu yarattığında,
ılık sessizlik her zaman güzel.

Bu

nasılsın?
nasılım?

nasılız, bilmek istemedik. bir sürü şey olmuştu, duygusu vardı da.. nihayete erdiğinde bilmek istemedik.
mühimdi. şimdi başka bir şey..
ve daha başka çokları.

peki, nasılsın?

---
şiirler geçiyor aklımdan. bağlayan, saran yazılar.
sana değiyor, seni anımsatıyor, hepsi bu.
olan olduğu yerde kalmıyor.

yazmak bir eylemden daha fazlasıdır

ilk hatırladığın anı?
ilk düştüğün an?
düştüğünde yanında kimler vardı?
hep yanında kimler var?
ilk arkadaşın?
en sevdiğin arkadaşın?
ilk aşık olduğun zaman?
ilk okul günü?
ilk öpüştüğün an?
kaybettiğin biri?
hayal kırıklığına uğradığın an?
---

bunların hepsini veya birinin peşine takılarak düşünmek
ve durmaksızın yazmak. yazarken zamanların duygusu ile dolmak,
kimilerini pas geçmek isterken yok saymamak, kimisini daha da belirgin kılmak..

olaylar, duygular..

duyguları olaylar üretiyorduysa - ki öyle -
zamanla olayını hatırlamadığımız ama duygusunu bir taş gibi içimizde tuttuğumuz şeyler,
onlar bizi hiç iyileştirmedi. iyileştirmeyecek.
paketlenmişleri yerinden çıkarmak.
onları yeniden yazmak. onları yeniden görmek. bazen duyguları yakmak.

ve
umay umay.